To, co odczuwasz, może być zaćmą wtórną. Technicznie to nie to samo powikłanie co zaćma pierwotna, ale efekt dla Ciebie jest podobny: widzisz gorzej i nie wiesz, co z tym zrobić. Dobrą wiadomością jest to, że nie musisz znowu przechodzić operacji. Wystarczy krótki, bezbolesny zabieg laserowy, zwany kapsulotomią, który trwa kilkanaście sekund, a efekty widać już tego samego dnia.

W tym artykule wyjaśniamy, czym dokładnie jest zaćma wtórna, na czym polega kapsulotomia laserowa, jak się do niej przygotować i co robić po zabiegu, żeby wrócić do pełnej sprawności wzroku jak najszybciej.

Czym jest zaćma wtórna i dlaczego do niej dochodzi?

Zaćma wtórna, określana też skrótem PCO (Posterior Capsule Opacification), to zmętnienie tylnej torebki soczewki oka. Podczas operacji zaćmy pierwotnej lekarz usuwa naturalną, zmętniałą soczewkę i zastępuje ją sztuczną. Tylna torebka soczewki, czyli cienka błona otaczająca nową soczewkę, zostaje w oku nienaruszona. Z czasem komórki nabłonkowe mogą zacząć na niej namnażać się i powodować stopniowe zmętnienie.

Ryzyko rozwoju zaćmy wtórnej jest wyższe u osób z cukrzycą, krótkowzrocznością, stanami zapalnymi narządu wzroku lub po urazach gałki ocznej. To nie błąd lekarza ani niepowodzenie operacji, lecz biologiczna reakcja organizmu.

Objawy, które powinny Cię skłonić do szybkiej wizyty okulistycznej, to:

• zamglone lub zamazane widzenie,
• trudności z czytaniem i rozróżnianiem szczegółów,
• podwójne widzenie,
• nadwrażliwość na światło i efekt „halo" wokół źródeł światła,
• pogorszenie widzenia po zmroku.

Niestety ani okulary, ani leczenie farmakologiczne nie pomogą. Jedynym skutecznym rozwiązaniem jest kapsulotomia laserowa.

Na czym polega kapsulotomia laserowa?

Kapsulotomia laserowa to zabieg, podczas którego lekarz wykonuje laserem YAG (neodymowo-yagowym) mały otwór w zmętniałej tylnej torebce soczewki. Ten otwór, nazywany czasem „okienkiem optycznym", przywraca swobodny przepływ światła do siatkówki, a razem z nim ostrość widzenia.

Zabieg jest ambulatoryjny, nie wymaga hospitalizacji ani nacięcia gałki ocznej. Wiązka laserowa działa precyzyjnie i bezdotykowo, co minimalizuje ryzyko powikłań. Sam zabieg trwa kilkanaście sekund, a cała procedura wraz z przygotowaniem oka zajmuje około pół godziny. Tego samego dnia wracasz do domu.

W OneDayClinic kapsulotomię wykonujemy laserem YAG w placówkach we Wrocławiu (ul. Strzegomska 202A) oraz w Opolu. Nasze kliniki są wyposażone w nowoczesny sprzęt, a zabiegi przeprowadzają doświadczeni okuliści.

Efekt jest niemal natychmiastowy: poprawa widzenia pojawia się najczęściej kilkadziesiąt minut po zabiegu, a pełna ostrość wzroku stabilizuje się w ciągu doby. W zdecydowanej większości przypadków zabieg przeprowadza się jednorazowo, bez potrzeby powtarzania.

Jak przygotować się do zabiegu kapsulotomii laserowej?

Dobra wiadomość: przygotowanie do kapsulotomii jest minimalne. Nie jest wymagana żadna specjalna kwalifikacja lekarska przed zabiegiem.

Kilka praktycznych wskazówek na dzień zabiegu:

• Zrezygnuj z makijażu w okolicach oczu.
• Zdejmij soczewki kontaktowe przed przystąpieniem do zabiegu.
• Zabezpiecz transport powrotny, ponieważ po zabiegu nie możesz prowadzić samochodu. Krople rozszerzające źrenicę, które są stosowane przed zabiegiem, powodują kilkugodzinne zaburzenia widzenia i nadwrażliwość na światło. Zadbaj o to, żeby ktoś zawiózł Cię do domu.

Jeśli przyjmujesz leki na rozrzedzenie krwi lub inne preparaty, poinformuj o tym lekarza podczas konsultacji. Warto też zabrać ze sobą okulary przeciwsłoneczne, bo po zabiegu jasne światło może być przez kilka godzin uciążliwe.

Czy kapsulotomia laserowa jest bolesna?

To jedno z najczęstszych pytań, które słyszymy od pacjentów. Odpowiedź jest krótka: nie.

Przed zabiegiem lekarz zakrapla do oka znieczulenie miejscowe oraz krople rozszerzające źrenicę. Następnie na oko zakłada specjalną soczewkę kontaktową, która stabilizuje gałkę oczną i pozwala precyzyjnie skierować wiązkę lasera na zmienioną torebkę. Podczas samego zabiegu możesz odczuwać błyski lub niewyraźne wrażenie nacisku, ale ból nie powinien się pojawić.

Po zabiegu przez kilka godzin utrzymuje się rozszerzona źrenica, co powoduje zaburzenia ostrości widzenia i większą wrażliwość na światło. To normalny, przejściowy efekt działania kropli. Niepokoić powinna Cię natomiast silna bolesność oka, nagłe pogorszenie widzenia lub objawy zapalenia po zabiegu. W takim przypadku skontaktuj się z kliniką.

Czego nie wolno robić po usunięciu zaćmy wtórnej?

Kapsulotomia nie wymaga długiej rekonwalescencji, ale kilka zasad przez pierwsze godziny i dni po zabiegu jest ważnych.

W dniu zabiegu:

• Nie prowadź samochodu ani nie obsługuj maszyn, zanim krople rozszerzające źrenicę przestaną działać.
• Unikaj nadwyrężania oczu: czytania, ekranów i intensywnej pracy wzrokowej.
• Nie trzyj oczu.

Przez kilka dni po zabiegu:

• Stosuj krople do oczu, jeśli lekarz je przepisał, np. przeciwzapalne lub obniżające ciśnienie wewnątrzgałkowe.
• Unikaj kąpieli w basenach, wannach z hydromasażem i kontaktu oka z wodą w sposób, który mógłby wprowadzić zanieczyszczenia.
• Jeśli zauważasz męty (pływające plamy w polu widzenia), to normalny objaw pozabiegowy, który ustępuje samoistnie w ciągu kilku dni.

Po kapsulotomii nie jest wymagana wizyta kontrolna ani noszenie opatrunku, choć regularne badania okulistyczne zawsze są wskazane, szczególnie po leczeniu zaćmy.

Kapsulotomia laserowa w OneDayClinic

W OneDayClinic przeprowadziliśmy już ponad 16 000 operacji zaćmy i objęliśmy opieką ponad 23 000 pacjentów. Zaćma wtórna to przypadłość, z którą stykamy się regularnie, dlatego znamy ją dobrze.

Oferujemy zabieg kapsulotomii laserem YAG we Wrocławiu i Opolu. Nasze placówki są dostępne zarówno dla pacjentów prywatnych, jak i tych korzystających z refundacji NFZ. Jeśli po operacji zaćmy widzisz gorzej i podejrzewasz zaćmę wtórną, skontaktuj się z nami. Wypełnij formularz kontaktowy, a nasi konsultanci odezwą się do Ciebie tak szybko, jak to możliwe. Im wcześniej zareagujesz, tym szybciej odzyskasz wyraźny wzrok.

Artykuł Kapsulotomia laserowa w leczeniu zaćmy wtórnej pochodzi z serwisu OneDayClinic.

Na skutek procesów starzenia postępujących z wiekiem, skóra powiek ulega zwiotczeniu i w efekcie pojawia się jej nadmiar. Sprawia to, że twarz wygląda na bardziej zmęczoną i starszą niż w rzeczywistości. Może również powodować ograniczenie pola widzenia i dyskomfort w życiu codziennym. Skutecznym rozwiązaniem problemu wiotczejących i opadających powiek jest kantoplastyka.

Czym jest kantoplastyka?

Kantoplastyka to zabieg stosowany zwykle jako uzupełnienie blefaroplastyki, czyli operacji z zakresu medycyny estetycznej, polegającej na usunięciu nadmiaru skóry powieki. Może być jednak także wykonywana samodzielnie. Kantoplastyka dąży do przywrócenia prawidłowego napięcia powieki dolnej, modeluje właściwą linię okolicy podoczodołowej i redukuje wywinięcie powieki. Polega na rozluźnieniu więzadła bocznego kącika oka, zmianie jego położenia i przyszyciu go do okostnej. Właściwie przeprowadzony zabieg kantoplastyki pozwala na korektę kształtu oczu z opadającymi zewnętrznymi kątami i przywraca twarzy młody oraz radosny wygląd.

Wskazania do zabiegu kantoplastyki

Zabieg kantoplastyki przeznaczony jest zarówno dla kobiet, jak i dla mężczyzn chcących poprawić wygląd twarzy i zmienić swoje samopoczucie na lepsze. Zdecydować się na niego powinny przede wszystkim osoby, które:

• chcą poprawić kształt naturalnie skośnych oczu i uzyskać efekt ich otwarcia,
• chcą zminimalizować odstęp między szeroko rozstawionymi oczami w celu osiągnięcia bardziej harmonijnego wyglądu,
• zmagają się z niewielkimi asymetriami między oczami i chcą uzyskać większą harmonię rysów twarzy,
• przeszły wcześniej zabiegi chirurgiczne w okolicach oczu i chcą uzyskać poprawę ich efektów pod względem estetycznym,
• nie są zadowolone z wyglądu swoich oczu i poszukują rozwiązania, które pozwoli im osiągnąć pożądany efekt oraz poprawić ogólny wygląd twarzy.

Przeprowadzenia zabiegu kantoplastyki wskazane jest ponadto w obliczu takich defektów, jak opadająca powieka, dermatochalaza oraz przepukliny tłuszczowe.

Opadająca powieka

Opadająca powieka, znana także jako ptoza lub bleraroptoza, to dolegliwość polegająca na nieprawidłowym położeniu powieki górnej wobec prawidłowo usytuowanej gałki ocznej. Sprawia, że twarz wygląda na zmęczoną, a ponadto powoduje również takie problemy, jak:

• kłopoty z podnoszeniem i opuszczaniem powiek,
• trudności z zamykaniem oka,
• utrzymujący się efekt przymrużonych oczu,
• zwężenie pola widzenia,
• zmęczenie narządu wzroku,
• zmniejszenie ostrości wzroku,
• trudności podczas czytania,
• łzawienie oczu,
• podwójne widzenie,
• bóle karku oraz szyi, spowodowane wykonywaniem przez pacjenta mimowolnych ruchów służących poprawie kąta widzenia.

Dermatochalaza

Dermatochalaza, czyli zwiotczenie skóry powiek dolnych, to dolegliwość rozwijająca się w wyniku zmian degeneracyjnych tkanki łącznej. Może być spowodowana zaawansowanym wiekiem, nadmierną ekspozycją na działanie promieni słonecznych, a także spożywaniem wyrobów tytoniowych. Zdarza się również, że za powstanie detmatochlazy odpowiedzialne jest aplikowanie nadmiernej siły w stosunku do cienkiej, delikatnej skóry powiek, podczas wykonywania takich czynności, jak makijaż, demakijaż oraz zakładanie i zdejmowanie soczewek kontaktowych.

Przepukliny tłuszczowe

Przepukliny tłuszczowe, określane potocznie mianem worków pod oczami, powstają w wyniku zwiotczenia przegrody oczodołowej. Są zwykle nieszkodliwe, wpływają jednak na wygląd i mogą sprawiać, że twarz wydaje się bardziej zmęczona i starsza. Za tworzenie się przepuklin tłuszczowych odpowiedzialne są zazwyczaj osłabienie włókien kolagenowych i naczyń krwionośnych w okolicach oczu, zwiotczenie mięśni, a także zatrzymywanie wody w organizmie.

Wskazaniem do przeprowadzenia zabiegu kantoplastyki jest również mocno rozbudowana część mięśnia okrężnego oka.

Przeciwwskazania do zabiegu kantoplastyki

Zabiegu kantoplastyki nie należy wykonywać u osób:

• chorujących przewlekle na nadczynność tarczycy,
• cierpiących z powodu chorób układu sercowo-naczyniowego,
• z chorobą Gravesa-Bassedova,
• z nieuregulowaną cukrzycą, 
• zmagających się zespołem suchego oka.

Jak przygotować się do zabiegu kantoplastyki?

Przed poddaniem się zabiegowi kantoplastyki pacjent musi odbyć konsultację z lekarzem specjalistą, np. w naszym salonie optycznym we Wrocławiu. Przeprowadza on szczegółowy wywiad medyczny i na jego podstawie określa ogólny stan zdrowia pacjenta oraz stwierdza, czy chirurgiczna zmiana kształtu oka jest w danym wypadku wskazana. Zleca również wykonanie takich badań, jak:

• morfologia,
• oznaczenie grupy krwi,
• oznaczenie czasu krzepnięcia krwi,
• badanie poziomu glukozy,
• badanie poziomu elektrolitów.

Na miesiąc przed kantoplastyką pacjent powinien zaprzestać korzystania z wyrobów tytoniowych, aby zredukować ryzyko infekcji i zaburzeń gojenia. Przez dwa tygodnie przed zabiegiem musi z kolei powstrzymać się przed spożywaniem alkoholu, witaminy E, leków przeciwzapalnych oraz przeciwbólowych, między innymi paracetamolu, ibuprofenu, aspiryny i polopiryny, które zwiększają ryzyko krwawienia podczas operacji. W dniu kantoplastyki pacjent nie powinien pić kawy, nakładać kremu na twarz, ani wykonywać makijażu.

Przebieg zabiegu kantoplastyki

Zabieg kantoplastyki przeprowadzany jest w znieczuleniu miejscowym. Rozpoczyna się od wykonania przez chirurga niewielkiego nacięcia na granicy rzęs oraz w naturalnie występujących przy oczach bruzdach i zmarszczkach. Następnie wymaga odseparowania skóry od tkanek i usunięcia nadmiaru tłuszczu. Ostatni etap zabiegu kantoplastyki polega na podniesieniu poziomu zewnętrznego kącika oka, odpowiednim ukształtowaniu powiek i założeniu szwów. Pacjent może opuścić klinikę już w pierwszej dobie po wykonaniu kantoplastyki. Po upływie siedmiu dni musi ponownie stawić się u lekarza chirurga w celu usunięcia szwów.

Zalecenia po zabiegu kantoplastyki

Bezpośrednio po zabiegu kantoplastyki powieki są mniej lub bardziej opuchnięte, może także występować lekkie zasinienie. W celu radzenia sobie z tymi dolegliwościami należy stosować zimne okłady i, w razie konieczności, przyjmować wskazane przez lekarza leki przeciwbólowe. Powrót do normalnego życia i wykonywania zwykłych codziennych aktywności bez odczuwania dyskomfortu jest możliwy zazwyczaj po upływie od siedmiu do czternastu dni od zabiegu. Aby uniknąć ewentualnych komplikacji pozabiegowych, pacjent, który poddał się kantoplastyce, po powrocie do domu powinien ściśle stosować się do wytycznych lekarza. Przez pierwszy tydzień po zabiegu musi unikać:

• spania na wznak,
• nadwyrężania narządu wzroku,
• moczenia obszaru zabiegowego.

Po zdjęciu szwów musi regularnie przemywać oczy i stosować krople przepisane przez lekarza, a także powstrzymać się od nakładania makijażu przez minimum kolejnych dziesięć dni. Przez pierwszy miesiąc po zabiegu kantoplastyki pacjent powinien wystrzegać się nadmiernego wysiłku fizycznego, który powoduje wzrost ciśnienia krwi w organizmie. Zalecane jest ponadto ograniczenie ekspozycji twarzy na słońce przez rok od wykonania zabiegu.

Efekty kantoplastyki

Efekty kantoplastyki są trwałe. Na skutek wykonanego zabiegu zmienia się kształt oka pacjenta, poprzez odpowiednie ukształtowanie dolnej powieki zostaje ono ponadto widocznie powiększone. Ostatecznie nie tylko samo spojrzenie, lecz cała twarz ulegają odświeżeniu i nabierają młodzieńczego wyrazu. Pacjenci poddający się kantoplastyce muszą jednak pamiętać, że zabieg ten nie jest w stanie wyeliminować zmarszczek powstających z wiekiem, opadających brwi, ani cieni i przebarwień skórnych.

Ostateczne efekty kantoplastyki są widoczne dopiero po upływie kilku tygodni od zabiegu, kiedy w pełni zejdą obrzęki i podbiegnięcia pooperacyjne.

Artykuł Kantoplastyka, czyli chirurgiczna metoda na zmianę kształtu oka pochodzi z serwisu OneDayClinic.

Plastyka powiek, znana jako blefaroplastyka, jest zabiegiem z zakresu medycyny estetycznej. Wykonuje się ją w sytuacji, gdy wiotka, pomarszczona skóra powiek negatywnie wpływa na wygląd, a także z powodu różnorodnych wskazań medycznych. Dzięki blefaroplastyce można skutecznie odmłodzić twarz, usunąć przyczynę ograniczenia pola widzenia i przywrócić blask spojrzeniu.

Czym jest blefaroplastyka?

Blefaroplastyka jest zabiegiem polegającym na usunięciu nadmiaru skóry powieki. W określonych sytuacjach może także obejmować częściowe wycięcie mięśni i przepuklin tłuszczowych oraz umieszczenie we właściwym położeniu wypadającego gruczołu łzowego. Blefaroplastykę wykonuje się przy:

• opadającej powiece, czyli ptozie,
• nadmiarze skóry powiek górnych, powodującym luźne opadanie fałdu skórnego,
• uszkodzeniu lub wadach nerwów i mięśni otaczających oko,
• wiotkości tkanek wokół oczu,
• podwinięciu lub odwinięciu powieki,
• zwężeniu szpary powiekowej,
• asymetrii oczu,
• występowaniu przepuklin tłuszczowych,
• ograniczeniu pola widzenia na skutek zwiotczenia skóry i mięśni wokół oczu.

Zabieg ten może być przeprowadzony zarówno w obrębie powiek górnych, jak i dolnych.

Blefaroplastyka powiek górnych

Blefaroplastyka powiek górnych wykonywana jest w celu usunięcia nadmiaru skóry, a często także częściowego usunięcia mięśni i przepuklin tłuszczowych oraz umieszczenia wypadającego gruczołu łzowego we właściwym położeniu. Zabieg może być przeprowadzony z wykorzystaniem jednej z dwóch technik:

• techniki płata skórnego, polegającej na wycięciu tylko skóry lub
• techniki płata skórno-mięśniowego, stosowanej przy współwystępowaniu degeneracji włókien mięśniowych i zwiotczenia przegrody.

Blefaroplastyka powiek dolnych

Blefaroplastyka powiek dolnych to zabieg polegający na wycięciu nadmiaru skóry, a w określonych sytuacjach również mięśni oraz tkanki tłuszczowej w zakresie, który nie stwarza ryzyka odwinięcia brzegu powieki od gałki ocznej. Może być wykonany z dostępu przezskórnego lub przezspojówkowego. Blefaroplastyka powiek dolnych przeprowadzana jest z wykorzystaniem:

• techniki skin pinch, czyli techniki szczypania, która polega na zebraniu nadmiaru skóry na powiece przy pomocy szczypiec i wycięciu go prostymi nożyczkami, a następnie zszyciu brzegów rany poprzez założenie szwu ciągłego, 
• techniki z płatem skórnym, sprowadzającej się do wykonania przebiegającego od zewnętrznego kąta oka cięcia skórnego o długości około 10–15 milimetrów, a następnie zmobilizowaniu przedtraczkowej skóry nożyczkami i kontynuowaniu cięcia 2 milimetry poniżej rzęs.

Efekty blefaroplastyki

Blefaroplastyka, jeżeli została właściwie wykonana, jest zabiegiem dającym trwałe, utrzymujące się przez długi czas efekty. Warto jednak zaznaczyć, że w wypadku niektórych pacjentów może wystąpić konieczność powtórzenia plastyki powiek po upływie kilkunastu, a czasem nawet kilku lat. Na trwałość efektów blefaroplastyki bezpośredni wpływ ma to, czy pacjent przestrzegał wytycznych i stosował się do zaleceń lekarza prowadzącego zarówno przed, jak i po zabiegu.

Mity dotyczące plastyki powiek

Wokół plastyki powiek narosło wiele mitów. Powodują one lęk wśród pacjentów i sprawiają, że osoby, którym zabieg ten mógłby pomóc odzyskać pełną sprawność widzenia i poprawić samoocenę, są wobec niego negatywnie nastawione.

Mit 1: Plastyka powiek powoduje silne dolegliwości bólowe

Plastyka powiek jest zabiegiem chirurgicznym, który polega na wycięciu tkanek pacjenta. Przeprowadzany jest jednak w znieczuleniu – miejscowym lub, w określonych przypadkach, ogólnym – przez co poddawana mu osoba nie odczuwa dolegliwości bólowych ani innego rodzaju dyskomfortu.

Mit 2: Blefaroplastyka daje nienaturalne efekty

Blefaroplastyka umożliwia wykonanie korekty skóry oraz mięśni powiek i pozwala znacząco poprawić wygląd twarzy. Efekty zabiegu, choć niewątpliwie widoczne na pierwszy rzut oka, są niezwykle naturalne, a przy tym zgodne z indywidualnymi potrzebami i oczekiwaniami pacjenta.

Mit 3: Blefaroplastyka powoduje suchość oczu

Przed zabiegiem blefaroplastyki lekarz specjalista szacuje nadmiar skóry do usunięcia i oznacza linie cięcia w fałdzie powiekowej w takim miejscu, by po zabiegu pacjent nie miał problemów z zamknięciem oczu i nie doświadczał ich suchości.

Mit 4: Blefaroplastyka pozostawia nieestetyczne blizny

Blizny po zabiegu plastyki powiek znajdują się w naturalnym załamaniu skóry bądź tuż pod linią rzęs, co sprawia, że są praktycznie niewidoczne przy otwartych oczach.

Jakie fakty warto poznać przed wykonaniem zabiegu plastyki powiek?

Każda osoba rozważająca poddanie się plastyce powiek powinna wcześniej poznać związane z zabiegiem fakty.

Fakt 1: Istnieją przeciwwskazania do wykonania zabiegu plastyki powiek

Plastyka powiek jest zabiegiem chirurgicznym, co oznacza, że, jak to ma miejsce w wypadku innych interwencji tego typu, występują przeciwwskazania do jej wykonania. Zaliczają się do nich:

• nadczynność tarczycy,
• nadciśnienie tętnicze,
• choroby serca,
• cukrzyca,
• choroba Gravesa-Bassedova,
• choroby oczu, takie jak zespół suchego oka, jaskra oraz odwarstwienie siatkówki.

Dodatkowo należy pamiętać, że plastyka powiek nie może być wykonywana w czasie miesiączki oraz w trakcie kuracji antybiotykowej.

Fakt 2: Do zabiegu blefaroplastyki należy się odpowiednio przygotować

Przed poddaniem się blefaroplastyce pacjent powinien wykonać takie badania, jak:

• morfologia krwi,
• oznaczenie grupy krwi,
• oznaczenie czasu krzepnięcia,
• badanie poziomu glukozy,
• badanie poziomu elektrolitów.

Przez dwa tygodnie przed zabiegiem konieczne jest powstrzymanie się przed spożywaniem alkoholu, witaminy E oraz leków przeciwzapalnych i przeciwbólowych, takich jak paracetamol, ibuprofen i aspiryna, gdyż prowadzą one do zwiększenia ryzyka krwawienia podczas operacji. Na miesiąc przed planowanym terminem plastyki powiek pacjent powinien również zaprzestać palenia papierosów w celu zredukowania prawdopodobieństwa wystąpienia infekcji i zaburzeń gojenia.

Fakt 3: Po zabiegu blefaroplastyki mogą wystąpić skutki uboczne

Pacjenci poddający się blefaroplastyce powiek powinni mieć świadomość ewentualnych skutków ubocznych zabiegu. W następstwie jej wykonania mogą wystąpić:

• obrzęki i siniaki,
• niewielkie zaburzenia widzenia,
• asymetryczność powiek,
• nadmierna korekcja,
• różnorodne powikłania w obrębie rany – bliznowacenie, rozejście się szwów,
• niedomykalność szpary ocznej wraz z towarzyszącą jej suchością oka.

Fakt 4: Po zabiegu blefaroplastyki należy dostosować się do zaleceń lekarza

Po zabiegu blefaroplastyki powiek konieczne jest bezwzględne stosowanie się do zaleceń lekarza. Przez pierwszy tydzień po operacji należy unikać spania na wznak i nadwyrężania wzroku. Przez okres od wykonania zabiegu do dziesięciu dni po zdjęciu szwów trzeba powstrzymać się od nakładania makijażu. Przez miesiąc od zabiegu plastyki powiek konieczne jest unikanie nadmiernego wysiłku fizycznego. Dodatkowo należy ograniczyć ekspozycję twarzy na słońce przez rok od wykonania blefaroplastyki. Po zdjęciu szwów trzeba regularnie przemywać powieki i stosować krople do oczu przepisane przez lekarza specjalistę. Ewentualne dolegliwości po zabiegu blefaroplastyki można łagodzić przy pomocy okładów z lodu.

Artykuł Fakty i mity dotyczące plastyki powiek pochodzi z serwisu OneDayClinic.

Refrakcyjna wymiana soczewek to zabieg dający szansę na uniezależnienie się od okularów korekcyjnych i soczewek kontaktowych. Dzięki rozwojowi okulistyki jest on bezpieczny i nie powoduje dolegliwości bólowych. Na czym polega refrakcyjna wymiana soczewek? Jak przebiega ten zabieg i kiedy zaleca się jego wykonanie? Jak wygląda kwalifikacja do refrakcyjnej wymiany soczewek?

Na czym polega refrakcyjna wymiana soczewki? 

Refrakcyjna wymiana soczewki (ang. Refractive Lens Exchange lub Clear Lens Extraction) to zabieg polegający na usunięciu naturalnej soczewki oka pacjenta i zastąpieniu jej sztuczną soczewką wewnątrzgałkową, wykonaną z silikonu lub akrylu hydrofobowego. Stanowi on odmianę zabiegu usunięcia zaćmy, różni się jednak tym, że wymieniana soczewka jest przezroczysta, a nie zmętniała, jak to ma miejsce w wypadku zmian wywołanych kataraktą. Dzięki zabiegowi refrakcyjnej wymiany soczewki można rozwiązać problemy negatywnie oddziałujące na jakość widzenia i skutecznie skorygować różnorodne wady wzroku, takie jak miopia (krótkowzroczność), hyperopia (nadwzroczność), presbiopia (starczowzroczność) oraz niezborność rogówkowa, powszechnie znana jako astygmatyzm.

Przebieg zabiegu refrakcyjnej wymiany soczewki

Zabieg refrakcyjnej wymiany soczewki przebiega w dwóch etapach. Pierwszym jest usunięcie naturalnej soczewki oka pacjenta. Drugi etap to z kolei wszczepienie sztucznej soczewki wewnątrzgałkowej.

Usunięcie naturalnej soczewki oka

W celu usunięcia naturalnej soczewki na powierzchni oka wykonywane jest małe, około dwumilimetrowe nacięcie, przez które następnie wprowadzana jest ultradźwiękowa sonda. Jej zadaniem jest rozbicie soczewki i wyssanie jej na zewnątrz. Proces ten nazywany jest fakoemulsyfikacją. Do jego przeprowadzenia wykorzystuje się mikroskop operacyjny, który pozwala na nawet siedmiokrotne powiększenie obrazu pola zabiegu. Do rozbicia soczewki dochodzi bez naruszenia jej tylnej torebki. Zdarza się, że sonda ultradźwiękowa zastępowana jest wiązką lasera.

Wszczepienie sztucznej soczewki wewnątrzgałkowej

W miejsce usuniętej w procesie fakoemulsyfikacji naturalnej soczewki wszczepiana jest sztuczna soczewka wewnątrzgałkowa o odpowiednio dobranych parametrach optycznych. Została ona wykonana z materiału umożliwiającego jej zwinięcie i wprowadzenie przez wcześniej wykonane na powierzchni oka niewielkie nacięcie. Sztuczna soczewka wprowadzana jest w stabilizujący ją element budowy oka, co zapobiega niebezpieczeństwu przesuwania się jej po operacji. Rozprostowanie następuje już wewnątrz torebki.

Zabieg refrakcyjnej wymiany soczewki przeprowadzany jest w znieczuleniu miejscowym. Jest bezpieczny, nie obciąża organizmu pacjenta i trwa zaledwie kilkanaście minut. W większości wypadków zabiegi tego typu odbywają się w ramach chirurgii jednego dnia. Oznacza to, że pacjent może wrócić do domu krótko po jego przeprowadzeniu. Poprawa widzenia następuje po rozwinięciu się sztucznej soczewki w torebce. Należy jednak pamiętać, że jakość obrazu będzie się polepszać stopniowo. Jest to spowodowane faktem, iż mózg musi przyzwyczaić się do nowych, lepszych warunków widzenia – tak samo jak w wypadku zmiany mocy okularów korekcyjnych lub soczewek kontaktowych. Ostateczny efekt powinien być widoczny po upływie kilku tygodni.

Kiedy wykonuje się zabieg refrakcyjnej wymiany soczewek?

Zabieg refrakcyjnej wymiany soczewek wykonuje się w celu usunięcia takich dolegliwości narządu wzroku, jak:

• miopia, czyli krótkowzroczność, uniemożliwiająca wyraźne widzenie obiektów znajdujących się w oddali,
• hyperopia, czyli dalekowzroczność, uniemożliwiająca wyraźne widzenie obiektów znajdujących się blisko,
• presbiopia, czyli starczowzroczność, związana z utrudnionym widzeniem z bliska,
• niezborność rogówkowa, czyli astygmatyzm, polegająca na zniekształceniu widzenia na skutek niesymetryczności rogówki oka.

U kogo można wykonać zabieg refrakcyjnej wymiany soczewek?

Zabieg refrakcyjnej wymiany soczewek polecany jest osobom:

• po 40. roku życia,
• zmagającym się z silnymi wadami wzroku,
• chcącym uniknąć konieczności noszenia okularów korekcyjnych i soczewek kontaktowych,
• które nie kwalifikują się do laserowej korekcji wzroku ze względu na wiek, budowę anatomiczną rogówki, zespół suchego oka, stopień zaawansowania lub niestabilność wady wzroku.

Kwalifikacja do zabiegu refrakcyjnej wymiany soczewek

Kwalifikacja do zabiegu refrakcyjnej wymiany soczewek przebiega na podstawie szczegółowego wywiadu z pacjentem oraz wyników takich badań, jak:

• autorefraktometria, znana jako komputerowe badanie wzroku,
• keratometria, czyli pomiar krzywizny rogówki,
• pachymetria, czyli pomiar grubości rogówki,
• topografia rogówki.

W ramach badań przedoperacyjnych wykonywane są ponadto:

• tonometria, czyli pomiar ciśnienia wewnątrzgałkowego,
• badanie optometryczne,
• badanie ostrości wzroku bez korekcji,
• badanie ostrości wzroku w korekcji,
• test dominacji oka,
• subiektywne badanie refrakcji,
• pupilometria dynamiczna, pozwalająca ocenić rozmiaru i centrację źrenicy,
• test przerwania filmu łzowego,
• biometria oka, pozwalająca określić długość osiową gałki ocznej, głębokość komory przedniej oraz grubość soczewki i rogówki,
• badanie OCT, czyli optyczna koherentna tomografia komputerowa oka,
• biomikroskopia przedniego i tylnego odcinka oka,
• zdjęcie dna oka.

Określane są ponadto parametry widzenia obuocznego. W wypadku osób z presbiopią konieczne jest również wyznaczenie addycji i przeprowadzenie testu tolerancji monowizji, a u pacjentów z astygmatyzmem ustalenie mocy i osi cylindra.

Przeciwwskazania do zabiegu refrakcyjnej wymiany soczewek

Zabiegu refrakcyjnej wymiany soczewek nie należy przeprowadzać u pacjentów, u których zdiagnozowano:

• zmiany cukrzycowe,
• jaskrę,
• choroby siatkówki.

Soczewki stosowane przy refrakcyjnej wymianie soczewek

Zadaniem sztucznej soczewki wewnątrzgałkowej, wszczepianej podczas zabiegu refrakcyjnej wymiany soczewek, jest trwałe zastąpienie naturalnej soczewki oka. Powinna ona być dobrana tak, by odpowiadać indywidualnym potrzebom pacjenta, oferować mu możliwie najlepszą jakość widzenia i zapewniać maksymalny komfort podczas wykonywania codziennych czynności. Przy zabiegu stosowane są odpowiednie typy soczewek:

• soczewki jednoogniskowe sferyczne, które zapewniają dobre widzenie na jedną odległość – blisko lub daleko,
• soczewki jednoogniskowe asferyczne, zapewniające dobre widzenie na jedną odległość, a także niwelujące nadmierne załamywanie promieni światła i w efekcie poprawiające kontrast widzenia, szczególnie po zmierzchu,
• soczewki jednoogniskowe asferyczne z filtrem światła niebieskiego, które poza cechami zwykłych asferycznych soczewek jednoogniskowych chronią oko przed niekorzystnym działaniem światła niebieskiego, wydzielanego między innymi przez ekrany urządzeń elektronicznych,
• soczewki dwuogniskowe asferyczne, zapewniające dobre widzenie na dwie odległości, do bliży i do dali, a także niwelujące nadmierne załamywanie promieni światła i w efekcie poprawiające kontrast widzenia, szczególnie po zmierzchu,
• soczewki multifokalne asferyczne, czyli wieloogniskowe, przywracające naturalną ostrość widzenia na każdą odległość – z bliska, daleka i na odległości pośrednie.

Dostępne są także soczewki asferyczne toryczne, zarówno jednoogniskowe, dwuogniskowe, jak i multifokalne, przeznaczone do korekcji astygmatyzmu.

Czy efekt zabiegu refrakcyjnej wymiany soczewek jest trwały?

Sztuczna soczewka wewnątrzgałkowa, w przeciwieństwie do soczewki naturalnej, nie starzeje się wraz z wiekiem pacjenta. Efekt zabiegu refrakcji wymiany soczewek jest więc trwały i pacjent może pożegnać się z okularami korekcyjnymi lub soczewkami kontaktowymi. Osoby, które zdecydowały się na wszczepienie sztucznych soczewek wewnątrzgałkowych, mają również zapewnioną ochronę przed zaćmą.

W celu uzyskania optymalnego efektu zabiegu refrakcyjnej wymiany soczewek zalecane jest przeprowadzenie operacji obu oczu.

Artykuł Refrakcyjna wymiana soczewek: kiedy warto się na nią zdecydować? pochodzi z serwisu OneDayClinic.

Opadająca powieka, określana również mianem ptozy lub bleraroptozy, to dolegliwość polegająca na nieprawidłowym położeniu górnej powieki względem prawidłowo usytuowanej gałki ocznej. U osób dotkniętych tym zaburzeniem dochodzi do zwężenia pola widzenia i zmniejszenia ostrości wzroku, problemów z unoszeniem i opuszczaniem powiek, nadmiernego łzawienia oczu, a często również występowania bólów karku i szyi spowodowanych wykonywaniem ruchów mających na celu poprawę kąta widzenia. O metodzie leczenia bleraroptozy decydują przyczyny jej występowania oraz stopień zaawansowania. Najskuteczniejszym sposobem na usunięcie problemu opadających powiek jest jednak niewątpliwie wykonanie zabiegu blefaroplastyki.

Na czym polega zabieg korekty opadających powiek?

Zastanawiasz się, jak pozbyć się opadającej powieki? Zabieg korekty opadających powiek, zwany blefaroplastyką, polega na usunięciu nadmiaru skóry powieki. Może również obejmować częściowe wycięcie mięśni i przepuklin tłuszczowych, a także umieszczenie we właściwym położeniu wypadającego gruczołu łzowego. Blefaroplastyka przeprowadzana jest zarówno na powiekach górnych, jak i dolnych.

Korekta opadających powiek górnych

Przed wykonaniem korekty opadających powiek górnych, przeprowadzający zabieg lekarz w pierwszej kolejności musi oszacować nadmiar skóry wymagający usunięcia. Dokonując pomiarów, upewnia się, że po wszystkim pacjent będzie mógł z łatwością zamykać oczy i nie będzie mu doskwierała ich suchość. Kolejnym krokiem wykonywanym przez specjalistę jest oznaczenie linii cięcia w fałdzie powiekowej. Umieszczana jest ona pod linią rzęs lub w naturalnym załamaniu skóry, dzięki czemu blizny po zabiegu są praktycznie niewidoczne i nie wpływają negatywnie na wygląd pacjenta. Korekta opadających powiek górnych wykonywana jest jedną z dwóch metod: metodą płata skórnego, która polega tylko na wycięciu nadmiaru skóry, lub metodą płata skórno-mięśniowego, stosowaną w sytuacji, gdy ptozie towarzyszy zwiotczenie przegrody i degeneracja włókien mięśniowych.

Korekta opadających powiek dolnych

Korekta opadających powiek dolnych polega na wycięciu skóry oraz, jeżeli zajdzie taka potrzeba, tkanki tłuszczowej i mięśni, lecz tylko w zakresie niepowodującym ryzyka odwinięcia się brzegu powieki od gałki ocznej. Zabieg ten wykonywany jest z dostępu przezskórnego bądź przezspojówkowego, a do jego przeprowadzenia stosuje się jedną z dwóch technik: technikę szczypania (skin pinch) lub technikę z płatem skórnym.

Technika szczypania (skin pinch)

Technika szczypania polega na chwyceniu nadmiaru skóry na powiece szczypcami, a następnie wycięciu go przy pomocy prostych nożyczek. Na zakończenie zabiegu zakładane są szwy ciągłe, łączące brzegi rany.

Technika z płatem skórnym

Technika z płatem skórnym polega na wykonaniu od zewnętrznego kąta oka długiego na około 10–15 milimetrów cięcia skórnego bocznie, zmobilizowanie przedtraczkowej skóry nożyczkami, a następnie kontynuowaniu nacięcia 2 milimetry poniżej rzęs.

Blefaroplastyka daje trwałe efekty, które utrzymują się przez długi czas. Zdarza się jednak, że u niektórych pacjentów występuje konieczność powtórzenia korekty opadających powiek po upływie od kilku do kilkunastu lat. W celu uzyskania jak najtrwalszych efektów, konieczne jest bezwzględne stosowanie się do zaleceń lekarza przed i po zabiegu.

Zalecenia przed zabiegiem korekty opadających powiek

Lekarze zalecają, by na dwa tygodnie przed poddaniem się zabiegowi korekty opadających powiek pacjent zaprzestał:

• spożywania alkoholu,
• przyjmowania leków przeciwzapalnych i przeciwbólowych,
• przyjmowania witaminy E.

Zalecane jest także, by na miesiąc przed blefaroplastyką odstawić wyroby tytoniowe w celu zminimalizowania ryzyka infekcji i zaburzeń gojenia.

Zalecenia po zabiegu korekty opadających powiek

Po zabiegu korekty opadających powiek pacjent powinien:

• zaniechać spania na wznak i nadwyrężania narządu wzroku przez pierwszy tydzień rekonwalescencji,
• wystrzegać się nadmiernego wysiłku fizycznego przez pierwszy miesiąc rekonwalescencji,
• ograniczyć ekspozycję twarzy na słońce przez pierwszy rok po wykonaniu blefaroplastyki.

Istotne jest również, by po zdjęciu szwów regularnie przemywać oczy i stosować krople przepisane przez lekarza specjalistę, a także powstrzymać się od nakładania makijażu przez przynajmniej dziesięć dni. 

Skutki uboczne zabiegu korekty opadających powiek

Po przeprowadzeniu zabiegu korekty opadających powiek u pacjenta mogą wystąpić:

• obrzęki i siniaki,
• niewielkie zaburzenia widzenia,
• asymetryczność powiek,
• nadmierna korekcja,
• powikłania w obrębie rany – bliznowacenie, rozejście się szwów, niedomykalność szpary ocznej wraz z towarzyszącą jej suchością oka.

Dolegliwości w postaci obrzęków i siniaków zaleca się łagodzić okładami z lodu.

U kogo wykonuje się blefaroplastykę?

Blefaroplastyka wykonywana jest u osób, które nie są zadowolone ze swojego wyglądu, gdyż w wyniku opadania powieki ich twarz wygląda na bardziej zmęczoną, a często także starszą. Zabieg ten przeprowadza się jednak nie tylko ze względów estetycznych, lecz także w celu poprawienia obniżonej jakości życia. Blefaroplastyka wykonywana jest więc u osób, które na skutek opadania powiek doświadczają takich dolegliwości, jak:

• zmęczenie narządu wzroku,
• zwężenie pola widzenia,
• zmniejszenie ostrości wzroku,
• podwójne widzenie,
• łzawienie oczu,
• problemy z unoszeniem i opuszczaniem powiek,
• utrzymujący się efekt przymrużonych oczu,
• zez,
• bóle karku oraz szyi, spowodowane wykonywaniem mimowolnych ruchów mających na celu poprawę kąta widzenia.

Przeciwwskazania do wykonania korekty opadających powiek

Wśród przeciwwskazań do wykonania korekty opadających powiek należy wymienić:

• nadciśnienie tętnicze,
• choroby serca,
• nadczynność tarczycy,
• cukrzycę,
• chorobę Gravesa-Bassedova,
• choroby oczu, takie jak zespół suchego oka, jaskra oraz odwarstwienie siatkówki.

Zabiegu tego typu nie należy również wykonywać w trakcie kuracji antybiotykowej oraz w czasie miesiączki.

Sprawdź, czy kwalifikujesz się do blefaroplastyki

Blefaroplastyka to zabieg natury estetycznej, jego wykonanie można więc rozważyć w sytuacji, gdy nadmiar wiotkiej, pomarszczonej skóry na powiekach negatywnie wpływa na wygląd i sprawia, że twarz wydaje się zmęczona i starsza, niż jest w rzeczywistości. By sprawdzić, czy kwalifikujesz się do zabiegu korekty opadających powiek, musisz najpierw odpowiedzieć sobie na następujące pytania:

• Czy cierpisz na podwinięcie lub odwinięcie powieki?
• Czy opadająca powieka wpływa na Twój komfort widzenia?
• Czy została u Ciebie zdiagnozowana niewydolność mięśnia dźwigacza powieki górnej?
• Czy opuchnięte i zwiotczałe powieki powodują przewlekłe zmęczenie i nawracające bóle głowy?
• Czy opadające powieki negatywnie wpływają na Twoje samopoczucie i sprawiają, że czujesz się źle we własnym ciele?

Jeżeli udzieliłeś/udzieliłaś twierdzącej odpowiedzi na choćby część z tych pytań, jest to znak, by zainteresować się zabiegiem blefaroplastyki. Kolejnym krokiem jest skontaktowanie się z nami i upewnienie się, że nie występują u Ciebie żadne przeciwwskazania do wykonania korekty opadających powiek. Dla bezpieczeństwa należy wykonać takie badania, jak morfologia, czas krzepnięcia i oznaczenie grupy krwi, a także badanie poziomu glukozy i elektrolitów.

Artykuł Korekta opadających powiek – sprawdź, czy się kwalifikujesz pochodzi z serwisu OneDayClinic.

Chirurgiczny lifting powiek – kiedy zdecydować się na zabieg?

Chirurgiczny lifting powiek wykonywany jest w celu korekty opadającej powieki. Dolegliwość ta stanowi przede wszystkim problem natury estetycznej, sprawia bowiem, że twarz wygląda na bardziej zmęczoną, a często również starszą. Lifting przeprowadza się zazwyczaj na powiekach górnych, ponieważ to właśnie w ich obrębie nadmiar zbyt luźnej, rozciągniętej i zmarszczonej skóry jest najbardziej widoczny. Możliwe jest także wykonanie zabiegu na powiekach dolnych, głównie celem usunięcia szpecących twarz worków pod oczami. Na chirurgiczny lifting powiek warto zdecydować się jednak nie tylko ze względów estetycznych, lecz także w celu poprawienia jakości życia. Wskazaniem do przeprowadzenia zabiegu są spowodowane opadającą powieką dolegliwości, które utrudniają normalne funkcjonowanie. Należą do nich przede wszystkim:

• zmęczenie narządu wzroku,
• zmniejszenie ostrości wzroku,
• zwężenie pola widzenia,
• podwójne widzenie,
• łzawienie oczu,
• problemy z unoszeniem powiek,
• utrzymujący się efekt przymrużonych oczu,
• problemy z opuszczaniem powiek, prowadzące do trudności w zamykaniu oka,
• zez,
• bóle karku oraz szyi, spowodowane wykonywaniem mimowolnych ruchów służących poprawie kąta widzenia.

Na czym polega blefaroplastyka? Przebieg zabiegu 

Blefaroplastyka to zabieg polegający na usunięciu nadmiaru skóry. Stanowi ona najbardziej skuteczny sposób na pozbycie się opadającej powieki. Blefaroplastyka może także obejmować częściowe wycięcie mięśni i przepuklin tłuszczowych oraz umieszczenie we właściwym położeniu wypadającego gruczołu łzowego. Zabieg ten przeprowadza się zarówno na powiekach górnych, jak i dolnych.

Blefaroplastyka powiek górnych

Przeprowadzający blefaroplastykę powiek górnych lekarz szacuje nadmiar skóry do usunięcia, upewniając się przy tym, że po zabiegu pacjent będzie mógł z łatwością zamykać oczy i nie będzie doświadczał ich suchości. Specjalista oznacza następnie linie cięcia w fałdzie powiekowej. Umieszcza je w miejscu umożliwiającym ukrycie blizny - w naturalnym załamaniu skóry lub pod linią rzęs. Dzięki temu ślady po zabiegu pozostają praktycznie niewidoczne i nie mają wpływu na wygląd pacjenta. Blefaroplastyka powiek górnych wykonywana jest techniką płata skórnego, polegającą na wycięciu tylko nadmiaru skóry, lub techniką płata skórno-mięśniowego, która stosowana jest przy współwystępowaniu degeneracji włókien mięśniowych i zwiotczenia przegrody.

Blefaroplastyka powiek dolnych

Blefaroplastyka powiek dolnych polega na wycięciu nadmiaru skóry, a w razie konieczności także mięśni i tkanki tłuszczowej - w zakresie, który nie stwarza ryzyka odwinięcia brzegu powieki od gałki ocznej. Zabieg wykonywany jest z dostępu przezskórnego lub przezspojówkowego. Do jego przeprowadzenia wykorzystuje się technikę szczypania lub technikę z płatem skórnym. Technika szczypania, czyli skin pinch, polega na chwyceniu nadmiaru skóry na powiece szczypcami, wycięciu go przy pomocy prostych nożyczek, a następnie zaszyciu brzegów rany szwem ciągłym. Technika z płatem skórnym zakłada z kolei wykonanie długiego na około 10-15 milimetrów cięcia skórnego bocznie, od zewnętrznego kąta oka, zmobilizowanie przedtraczkowej skóry nożyczkami, a następnie kontynuowaniu cięcia 2 milimetry poniżej rzęs.

Blefaroplastyka: zalecenia przed i po

Pacjent poddający się blefaroplastyce powiek musi bezwzględnie stosować się do zaleceń lekarza zarówno przed, jak i po zabiegu.

Zalecenia przed zabiegiem blefaroplastyki

Przed zabiegiem blefaroplastyki powiek zalecane jest wykonanie badań, takich jak morfologia, oznaczenie grupy krwi i czasu krzepnięcia, a także badanie poziomu glukozy i elektrolitów. Przez dwa tygodnie przed operacją pacjent musi powstrzymać się przed spożywaniem alkoholu, a także witaminy E i leków przeciwzapalnych oraz przeciwbólowych, między innymi paracetamolu, ibuprofenu, aspiryny i polopiryny, gdyż zwiększają one ryzyko krwawienia podczas zabiegu. Zalecane jest również odstawienie papierosów na miesiąc przed operacją, by zredukować ryzyko infekcji i zaburzeń gojenia.

Zalecenia po zabiegu blefaroplastyki

Przez pierwszy tydzień po zabiegu blefaroplastyki pacjent musi unikać spania na wznak i nadwyrężania narządu wzroku. Przez pierwszy miesiąc po operacji powinien również wystrzegać się nadmiernego wysiłku fizycznego. Zalecane jest ponadto ograniczenie ekspozycji twarzy na słońce przez rok od wykonania zabiegu. Po zdjęciu szwów konieczne jest regularne przemywanie oczu i stosowanie kropli przepisanych przez lekarza specjalistę. Przez dziesięć dni od ich usunięcia należy powstrzymać się od nakładania makijażu. Ewentualne dolegliwości po blefaroplastyce, takie jak siniaki i opuchlizna, można łagodzić przy pomocy okładów z lodu.

Jak zapobiegać opadającej powiece? Czy to możliwe?

Aby skutecznie zapobiegać opadającej powiece, warto zatroszczyć się o stan narządu wzroku i odbywać regularne kontrole u lekarza okulisty. Konieczne jest również właściwe zadbanie o kondycję skóry wokół oczu. Wymaga to przede wszystkim:

• wysypiania się,
• utrzymywania odpowiedniego poziomu nawodnienia organizmu,
• unikania naciągania skóry podczas przecierania oczu i aplikacji kosmetyków,
• dbania o właściwy demakijaż.
• stosowania kremów z filtrem UV,
• noszenia okularów z filtrem UV,
• powstrzymania się od spożywania wyrobów tytoniowych,
• unikania przebywania w zadymionych pomieszczeniach.

Kondycję skóry można również poprawić, stosując kosmetyki nawilżające i ujędrniające oraz specjalne okłady i maseczki, a także wykonując ćwiczenia i masaże twarzy oraz okolic oczu.

Stosowanie kosmetyków nawilżających i ujędrniających

Kosmetyki nawilżające i ujędrniające spowalniają procesy starzenia skóry i pozwalają zapobiegać opadaniu skóry powiek. Najlepsze są przeznaczone do pielęgnacji okolic oczu żele i kremy posiadające w swoim składzie olej arganowy i kwas hialuronowy, a także wyciągi z nagietka, świetlika oraz chabra bławatka.

Stosowanie specjalnych okładów i maseczek

W zapobieganiu opadającej powiece przydatne jest stosowanie specjalnych okładów i maseczek, które zapobiegają wiotczeniu delikatnej skóry tej części twarzy.

Wykonywanie ćwiczeń twarzy

W celu pobudzenia mięśni i ujędrnienia skóry w okolicy oka polecane jest wykonywanie specjalnych ćwiczeń twarzy. Polegają one między innymi na podejmowaniu prób otwierania oczu przy jednoczesnym delikatnym dociskaniu opuszka palca do powieki oraz naprzemiennym zaciskaniu powiek i ich szerokim otwieraniu w sposób niepowodujący marszczenia czoła. By móc osiągnąć pożądane rezultaty, konieczne jest wykonywanie ćwiczeń systematycznie, najlepiej każdego dnia.

Wykonywanie masażu twarzy i okolicy oczu

Opadaniu powieki można zapobiec również poprzez regularne masowanie twarzy i okolic oczu. Delikatny masaż opuszkami palców należy wykonywać podczas codziennego nakładania kremu.

Artykuł Lifting powiek: kiedy zdecydować się na blefaroplastykę? pochodzi z serwisu OneDayClinic.

Opadająca powieka – kogo dotyczy ten problem?

Z opadającą powieką zmaga się blisko milion Polaków, którzy ukończyli 55. rok życia. Problem ten dotyczy z reguły osób dorosłych, zdarza się jednak, że dolegliwość ta występuje również u dzieci.

Jakie są przyczyny opadania powiek?

Opadanie powiek ma najczęściej charakter nabyty. Może mieć wiele przyczyn. Należą do nich przede wszystkim:

• procesy starzenia, powodujące zmniejszenie ilości kolagenu w skórze i utratę siły oraz napięcia mięśnia dźwigacza powieki,
• częste mechaniczne pocieranie powiek,
• noszenie źle dobranych szkieł kontaktowych,
• uszkodzenie mięśni podnoszących powiekę podczas zakładania soczewek kontaktowych,
• urazy głowy,
• urazy oka,
• uszkodzenia podczas zabiegów w obrębie gałki ocznej,
• uszkodzenie nerwu okołoruchowego, współczulnego lub ośrodkowego układu nerwowego,
• wypadanie tkanki tłuszczowej oczodołu,
• występowanie naczyniaków, nerwiakowłókniaków i torbieli skórzastych,
• długotrwały stres,
• zmiany nowotworowe.

Opadająca powieka stanowi również objaw takich chorób, jak cukrzyca, dystrofia miotoniczna, zespół Hornera i różnorodne choroby neurodegeneracyjne. Zdarza się ponadto, że za jej występowanie odpowiedzialne są czynniki genetyczne. Powieka opadająca wrodzona wynika zazwyczaj z nieprawidłowej budowy mięśni powiek. Najczęściej występuje wtedy jednostronnie i daje się zaobserwować już we wczesnym dzieciństwie. Z początku objawia się łagodnie, może jednak ulec pogorszeniu, jeżeli nie zostanie wdrożone stosowne leczenie zapobiegawcze.

Metody leczenia, czyli jak pozbyć się opadającej powieki?

Metody korekty opadającej powieki zależą zarówno od przyczyny tego defektu, jak i jego zaawansowania. Jeśli u jego podstaw znajduje się jednostka chorobowa, taka jak miastenia, stan pacjenta ulegnie poprawie po wdrożeniu leczenia choroby podstawowej, a więc po aplikacji leków sterydowych i immunomodulujących. W pozostałych wypadkach konieczne jest wdrożenie innych metod terapeutycznych.

Stosowanie kremów nawilżających i ujędrniających

Do walki z opadającą powieką wykorzystywane są kremy silnie nawilżające i ujędrniające, dostosowane do wieku oraz kondycji skóry danej osoby. Ich nakładanie należy rozpocząć w wewnętrznym kąciku oka i stopniowo kierować się ku kącikowi zewnętrznemu. Aplikacji powinien towarzyszyć delikatny masaż skóry pod oczami, wykonywany opuszkami palców. Ułatwia on wchłanianie kosmetyku, pobudza pracę krwi i limfy oraz napięcie mięśni w tym obszarze. Przy codziennej aplikacji kremów nawilżających i ujędrniających zarówno rano, jak i wieczorem, można poprawić kondycję powiek i doprowadzić do ich uniesienia.

Unoszenie brwi przy użyciu nici rewitalizacyjno-liftingujących

Zabiegiem wykonywanym w celu pozbycia się opadającej powieki jest unoszenie brwi przy użyciu nici rewitalizacyjno-liftingujących, wykonanych z niezwykle nowoczesnego, bezpiecznego i rozpuszczalnego materiału zwanego polidioksanonem. Nici te umieszczane są w okolicach oczu, w naturalnych liniach napięcia skóry, i stymulują przyrost nowych włókien kolagenowych oraz wytwarzanie elastyny. W następstwie zabiegu skóra odzyskuje swoją prawidłową objętość i staje się bardziej jędrna. Skutkuje to podniesieniem się opadniętej powieki. Efekt uniesienia brwi przy użyciu nici rewitalizacyjno-liftingujących utrzymuje się zazwyczaj przez około rok.

Blefaroplastyka

Blefaroplastyka to najbardziej skuteczny sposób na pozbycie się opadającej powieki. Zabieg ten polega na usunięciu nadmiaru skóry powieki górnej. Może również obejmować częściowe usunięcie mięśni i przepuklin tłuszczowych oraz umieszczenie we właściwym położeniu wypadającego gruczołu łzowego.  W trakcie zabiegu lekarz specjalista wycina wąski pasek skóry wraz z nadmiarem tkanki tłuszczowej i podnosi brzeg opadającej powieki do prawidłowego poziomu. Nacięcia wykonywane są w miejscu umożliwiającym ukrycie blizn w naturalnym załamaniu skóry lub pod linią rzęs. Dzięki temu ślady po operacji nie są widoczne przy otwartych oczach i nie mają wpływu na wygląd pacjenta. Zabieg przeprowadzany jest pod znieczuleniem i trwa od sześćdziesięciu do dziewięćdziesięciu minut.

Blefaroplastyka – metody

Blefaroplastyka wykonywana jest techniką płata skórnego, polegającą na wycięciu tylko skóry, lub techniką płata skórno-mięśniowego, stosowaną przy współwystępowaniu degeneracji włókien mięśniowych i zwiotczenia przegrody. Nacięcia mogą być wykonane skalpelem lub przy użyciu lasera bądź plazmy.

Możliwe skutki uboczne blefaroplastyki

Każdy pacjent poddający się blefaroplastyce powinien mieć świadomość ewentualnych skutków ubocznych zabiegu. Po usunięciu nadmiaru skóry powieki górnej mogą wystąpić:

• obrzęki i siniaki,
• niewielkie zaburzenia widzenia,
• asymetryczność powiek,
• różnorodne powikłania w obrębie rany, takie jak bliznowacenie, rozejście się szwów oraz niedomykalność szpary ocznej wraz z towarzyszącą jej suchością oka.

Powstałe po zabiegu obrzęki i siniaki można łagodzić okładami z lodu.

Czy istnieją jakieś przeciwwskazania do wykonania zabiegu blefaroplastyki?

Podobnie do wielu innych interwencji chirurgicznych, tak i w wypadku blefaroplastyki występują przeciwwskazania do wykonania zabiegu. Należą do nich:

• nadczynność tarczycy,
• nadciśnienie tętnicze,
• choroby serca,
• cukrzyca,
• choroba Gravesa-Bassedova,
• choroby oczu, takie jak zespół suchego oka, jaskra oraz odwarstwienie siatkówki.

Blefaroplastyki nie należy również wykonywać w czasie miesiączki oraz w trakcie kuracji antybiotykowej. Dla bezpieczeństwa przed poddaniem się zabiegowi każdy pacjent musi wykonać takie badania, jak morfologia, czas krzepnięcia i oznaczenie grupy krwi, a także badanie poziomu glukozy i elektrolitów.

Czy efekt blefaroplastyki jest trwały?

Właściwie przeprowadzony zabieg blefaroplastyki daje trwałe efekty, które utrzymują się przez długi czas. W wypadku niektórych pacjentów może jednak zaistnieć konieczność powtórzenia operacji po upływie od kilku do kilkunastu lat. By efekty blefaroplastyki były jak najtrwalsze, należy bezwzględnie stosować się do zaleceń lekarza zarówno przed, jak i po zabiegu. Na dziesięć dni przed operacją pacjent jest zobowiązany do powstrzymania się przed spożywaniem wyrobów tytoniowych, alkoholu, a także aspiryny i witaminy E. Po usunięciu nadmiaru skóry z powieki górnej musi on z kolei:

• unikać spania na wznak przez pierwszych siedem dni po operacji,
• unikać nadwyrężania wzroku przez pierwszy tydzień po operacji,
• zaniechać nakładania makijażu aż do upływu dziesięciu dni od zdjęcia szwów,
• unikać nadmiernego wysiłku fizycznego przez pierwszy miesiąc po operacji,
• ograniczyć ekspozycję twarzy na słońce przez pierwszy rok po operacji.

Po zdjęciu szwów zalecane jest ponadto regularne przemywanie oczu i stosowanie przepisanych przez lekarza okulistę kropli.

Artykuł Jak pozbyć się opadającej powieki? pochodzi z serwisu OneDayClinic.